บทที่ 716 บริการปลุกยามเช้า

บทที่ 714 บริการปลุกยามเช้า

“เจ้าบอกว่าวัวอัคคีถูกสมเสร็จมายาควบคุมอยู่?” คนตีเกราะเคาะไม้มองเงางูที่อยู่เหนือหัวด้วยความประหลาดใจ “แต่เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าสมเสร็จมายาเป็นตัวที่ขี้ขลาดที่สุดในบรรดาพวกเจ้า? มันกล้าหาญพอจะไปท้าทายวัวอัคคีเชียวหรือ?”

แม้ตอนนี้จะเป็นฤดูกาลแห่งไอมายาที่สมเสร็จมายากำลังอยู่ในช่วงแข็งแกร่งที่สุด แต่จากท่าทีที่มันเคยแสดงออกต่ออสรพิษทมิฬในตอนนั้น ทั้งความขี้ขลาดตาขาวจนโดนหยามต่อหน้าก็ไม่กล้าโกรธเคือง คนตีเกราะเคาะไม้ไม่คิดเลยว่าสมเสร็จมายาจะกล้าไปท้าทายสัตว์อสูรภัยพิบัติอื่น

“หึหึ มันไม่กล้าหรอก แต่ถ้าถูกควบคุมเหมือนกับอีกาแดนร้าง ก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก” อสรพิษทมิฬแค่นหัวเราะ

“ถูกควบคุม... ถ้าอย่างนั้น หรือว่าเทพแห่งความโกลาหลก็อยู่ที่นี่ด้วย?” คนตีเกราะเคาะไม้ใจสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

หากไม่มีเทพแห่งความโกลาหลคอยกดดันอยู่ สัตว์อสูรภัยพิบัติสองตัวที่เกิดมาเพื่อทำลายล้างเช่นนี้ จะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตหนาแน่นเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่จากการรับรู้ของข้า ในเมืองนี้มีเทพอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยก็เกินสิบตน” อสรพิษทมิฬแลบลิ้นกล่าว

“สิบตน...” คนตีเกราะเคาะไม้สูดลมหายใจเข้าลึก