บทที่ 697 ย้อนเวลาสู่กาลก่อน ก่อนศึกตัดสินครั้งสุดท้าย

บทที่ 695 ย้อนเวลาสู่กาลก่อน ก่อนศึกตัดสินครั้งสุดท้าย

ยามค่ำคืนอากาศเย็นเยียบดั่งสายน้ำ แสงจันทร์โปรยปรายลงมาดุจเม็ดทรายละเอียด อาบไล้ไปทั่วผืนทะเลทรายเบื้องล่าง

ท่ามกลางป่าหินที่ถูกลมกัดเซาะจนเป็นรูปร่างแปลกตา หงซิ่วพยายามหนีสุดชีวิต นางลัดเลาะผ่านเสาหินแต่ละต้น พลางพยายามกลั้นเสียงหอบหายใจของตนเองให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้เผยตำแหน่ง

เบื้องหลัง เสียงแหวกอากาศยังคงดังขึ้นไม่ขาดสาย

เข็มเงินเล่มแล้วเล่มเล่าที่ร้อยเรียงด้วยด้ายอาคมพุ่งแหวกผ่านป่าหินราวกับเข็มเย็บผ้าของมัจจุราช มันทะลวงผ่านทุกสิ่งที่เป็นอุปสรรคขวางทางได้อย่างง่ายดาย

และเบื้องหลังเข็มเงินเหล่านั้น หลินเสวี่ยถือเคียวไล่ล่ามาติดๆ

หงซิ่วรู้สึกอับจนหนทาง ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเปลี่ยนรูปแบบการคิด นางก็รู้ทันทีว่าวิชาอ่านใจใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป

ในฐานะนักศึกษาหัวกะทิจากคณะแพทยศาสตร์ ผู้หญิงคนนี้มีความเข้าใจเรื่องตัวเลขที่สัมพันธ์กับกล้ามเนื้อและกระดูกของมนุษย์ฝังลึกอยู่ในกระดูกสันหลัง นางไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดวิเคราะห์ เห็นตัวเลขปุ๊บก็สามารถโต้กลับได้ทันที

แต่นางไม่เหมือนกัน นางเป็นเพียงคนธรรมดา การที่อีกฝ่ายใช้วิธีนี้มาดูถูกนาง ช่างเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายถือครองกฎเกณฑ์แห่งการเย็บปัก เข็มและด้ายเหล่านี้สร้างความลำบากให้นางอย่างมาก หากถูกพันธนาการเข้า ต่อให้เป็นความสามารถของนางเองก็ยากที่จะหลุดพ้น