บทที่ 687 หนึ่งฝ่ามือ หนึ่งชีวิต

บทที่ 685 หนึ่งฝ่ามือ หนึ่งชีวิต

ความโกลาหลยังคงดำเนินต่อไป ชาวป่าทุกคนต่างจับจ้องไปที่ร่างที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ ราวกับว่าทุกคนลืมไปแล้วว่าพิธีบูชาจันทร์ยังคงดำเนินอยู่ และดวงตาแห่งจันทร์ในทะเลสาบก็ยังไม่ได้ปิดลง

ส่วนภายในตาข่ายบนพื้นทราย เทียนหลางที่เห็นมู่โหยวปรากฏตัวขึ้นกะทันหันถึงกับอ้าปากค้างอยู่หลายวินาที ก่อนจะตั้งสติได้และดีใจจนแทบคลั่ง

เขายังไม่ตาย?

เขาทำสำเร็จจริงๆ ด้วย!

เดิมทีในตอนที่เขาถูกจับเป็นและมองไม่เห็นทางรอด จิตใจของเทียนหลางดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง แต่ใครจะคาดคิดว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที อารมณ์ของเขาจะพุ่งทะยานขึ้นราวกับนั่งรถไฟเหาะ

ขณะเดียวกันที่ริมทะเลสาบ มู่โหยวกำลังก้มลงสำรวจร่างกายที่ฟื้นคืนสภาพของตน

ชุดเกราะสีแดงเพลิงบนร่างนี้ ไม่สิ ควรเรียกว่า 'ชุดรบ' ถึงจะถูก มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเสื้อผ้าจริงๆ ที่ขยับเขยื้อนได้ดั่งใจนึก น้ำหนักเบาจนแทบไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน

แต่ชุดรบที่ดูบางเบานี้ กลับมอบพลังป้องกันและสมรรถภาพร่างกายที่ไม่ด้อยไปกว่าชาวป่าทั่วไปให้แก่เขา

หลังจากฟื้นคืนชีพใต้ผืนน้ำเมื่อครู่ มู่โหยวเห็นชาวป่าคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาจากด้านบน ในใจพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา: บางทีเขาอาจมีพลังพอที่จะหยุดอีกฝ่ายไม่ให้กระโดดลงทะเลสาบ