บทที่ 686 เกิดใหม่ใต้แสงจันทร์

บทที่ 684 เกิดใหม่ใต้แสงจันทร์

สติสัมปชัญญะของมู่โหยวจมดิ่งอยู่ใต้ก้นทะเลสาบ รอบกายมีเพียงความมืดมิด ความเงียบงัน และความลึกล้ำจนมองไม่เห็นสิ่งใด

ในห้วงภวังค์ มู่โหยวจำได้ลางๆ ว่าตนเหมือนจะพบใครบางคนอยู่ใต้ก้นทะเลสาบ อีกฝ่ายพร่ำพูดอะไรบางอย่างกับเขาไม่หยุดหย่อน

สัญชาตญาณบอกเขาว่านั่นเป็นเนื้อหาที่สำคัญมาก แต่เขากลับนึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

ในตอนนี้เขาขยับตัวไม่ได้ จะตื่นก็ตื่นไม่ขึ้น แม้แต่จะลืมตายังทำไม่ได้ สติของมู่โหยวถูกบีบให้จมดิ่งอยู่ใต้ผืนน้ำอันเย็นเยียบ ตกอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นอย่างเลื่อนลอย

รอบด้านมืดมิดไร้ขอบเขต ราวกับกำลังอยู่ในจักรวาลอันว่างเปล่าที่ปราศจากแสงสว่าง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทันใดนั้นท่ามกลางความมืดมิดก็มีกลุ่มแสงสีสันสดใสระเบิดออกมา ราวกับดอกไม้ไฟที่ส่องสว่างไปทั่วพื้นที่อันมืดมิดและเงียบเหงา

ท่ามกลางการซ้อนทับและหลอมรวมของแสงสีและเงามืด มู่โหยวดูเหมือนจะเห็นดวงดาวดวงหนึ่งที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางเนบิวลาอันวุ่นวาย

สสารที่หมุนวนค่อยๆ ก่อตัวเป็นโครงสร้างรูปจาน เหมือนกับม้าหมุนขนาดมหึมา ก๊าซและฝุ่นผงค่อยๆ รวมตัวกันภายใต้แรงโน้มถ่วง ก่อให้เกิดพื้นที่ที่มีความหนาแน่นสูงขึ้นเรื่อยๆ พันเกี่ยว ฉีกกระชาก กลืนกิน และควบแน่นเข้าหากัน