บทที่ 684 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

บทที่ 682 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

ค่ำคืนนี้พระจันทร์ส่องสว่างกระจ่างตา หมู่ดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้า

ลึกเข้าไปในป่าต้องห้าม ชายหญิงและเด็กในเผ่าคนป่าต่างแต่งกายด้วยชุดเต็มยศ มือถือคบเพลิงและเครื่องเซ่นไหว้หลากหลายชนิด มารวมตัวกันรอบทะเลสาบจันทร์เพื่อเตรียมการขั้นสุดท้ายสำหรับพิธีบูชาที่กำลังจะมาถึง

เมื่อดวงจันทร์เคลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ เหล่านักบวชก็จุดกองไฟบนแท่นบูชาโดยรอบ แสงไฟโชติช่วงขึ้น เสียงอื้ออึงค่อยๆ เงียบลง ทั้งเผ่าจมดิ่งลงสู่บรรยากาศที่ลึกลับและศักดิ์สิทธิ์

บนแท่นบูชาใจกลางลานหน้าทะเลสาบ หัวหน้าเผ่าคนป่ายืนตระหง่านอยู่บนที่สูงเพียงลำพัง เขากอดอกมองดูภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับทบทวนซ้ำไปซ้ำมาว่าการเตรียมการสำหรับพิธีบูชาจันทร์นั้นครบถ้วนสมบูรณ์แล้วหรือไม่

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เขานึกถึงทุกอย่างที่ควรทำและจัดเตรียมทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบแล้ว แต่ความรู้สึกไม่สบายใจในใจกลับทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับว่าเขาลืมอะไรบางอย่างไป

“หืม?”

หัวหน้าเผ่าหยุดชะงักกะทันหัน เขาเงยหน้ามองธงที่โบกสะบัดอยู่เบื้องบนด้วยความแปลกใจ ก่อนจะยื่นมือออกไปข้างหน้า

สายลมเย็นเยียบพัดผ่านปลายนิ้วของเขา

“ลมพัดงั้นหรือ?” หัวหน้าเผ่าขมวดคิ้ว ตามปกติแล้วในช่วงพิธีบูชาจันทร์ ป่าต้องห้ามทั้งผืนควรจะสงบนิ่ง พิธีบูชาจันทร์ที่ผ่านมาไม่เคยมีครั้งไหนที่เริ่มด้วยสภาพอากาศที่มีลมพัดมาก่อน ทำไมต้องเป็นคืนนี้...