บทที่ 683 ความช่วยเหลือจากกิเลน

บทที่ 681 ความช่วยเหลือจากกิเลน

“ในบ้านเกิดของฉัน มีเกมหนึ่งที่เรียกว่า ‘เกมล่ามนุษย์หมาป่า’ กฎของมันคร่าวๆ คือ...” มู่โหยวอธิบายกฎของเกมล่ามนุษย์หมาป่าให้เขาฟัง

เทียนหลางฟังแล้วงุนงงเล็กน้อย: “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับการที่เจ้าจะกระโดดลงทะเลสาบจันทรา?”

“ในเกมล่ามนุษย์หมาป่า ‘เข็มกลัดนายอำเภอ’ เป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะมันคือสัญลักษณ์ของสิทธิ์ในการพูด ซึ่งเป็นจุดที่ฝ่ายธรรมะและอธรรมแย่งชิงกันตั้งแต่เริ่มเกม และเมื่อใดที่เข็มกลัดตกไปอยู่ในมือของมนุษย์หมาป่า ฝ่ายคนดีจะตกเป็นรองอย่างมหาศาล ในสถานการณ์เช่นนี้ วิธีเดียวที่จะพลิกเกมได้คือต้อง ‘ฉีกเข็มกลัด’ ทิ้งเสียก่อน” มู่โหยวกล่าว

“เจ้าคิดจะฆ่าหัวหน้าเผ่าหรือ?” เทียนหลางตกใจ: “แต่... หัวหน้าเผ่าไม่ใช่ผู้ถูกสิงสู่เสียหน่อย... ถึงเขาจะตัดสินใจผิดพลาดไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับต้องตายไม่ใช่หรือ...”

แม้เขาจะไม่เข้าใจศัพท์เทคนิคเหล่านั้น แต่เขาก็พอจะจับใจความได้ว่าเข็มกลัดน่าจะหมายถึงหัวหน้าเผ่า และการฉีกเข็มกลัดก็คือ...

“ข้าจะฆ่าเขาไปทำไม? การฉีกเข็มกลัดเป็นเพียงการเปรียบเปรย หมายถึงการแย่งชิงสิทธิ์ในการพูดกลับคืนมาต่างหาก”