บทที่ 664 ผีเสื้อสีครามและคราบแมลง

บทที่ 662 ผีเสื้อสีครามและคราบแมลง

【คุณเสนอข้อแลกเปลี่ยนกับชาวป่าทั้งสองคนว่าต้องการให้พวกเขาช่วยคุ้มกันคุณไปหาหัวหน้าเผ่า โดยคุณยินดีจะจ่ายค่าตอบแทนให้】

【ทว่าชาวป่าทั้งสองกลับไม่แยแสต่อข้อเสนอของคุณ พวกเขาเพียงแค่เตือนคุณซ้ำๆ ว่าอย่าได้คิดริอ่านยุ่งกับ ‘ป่าแห่งพันธนาการ’ ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าจากไป และหายลับเข้าไปในป่าสีขาวอย่างรวดเร็ว】

“……”

มู่โหยวพูดไม่ออก ชาวป่าพวกนี้สื่อสารด้วยยากจริงๆ แม้จะเห็นนกกระดาษและยอมรับว่าเขาเป็น ‘เพื่อน’ แต่ก็เป็นเพียงการอนุญาตให้เขาเดินไปมาในป่าแห่งพันธนาการได้เท่านั้น ส่วนเรื่องการต้อนรับอย่างอบอุ่นหรือเชิญไปเป็นแขกที่หมู่บ้านนั้น อย่าได้หวังเลย

ถึงตอนนี้มู่โหยวเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมในอดีตบรรพชนถึงพ่ายแพ้ต่อเหล่าทวยเทพ

อันที่จริง หากดูจากการที่ชาวป่าเผชิญหน้ากับเทพสังหารแล้ว พละกำลังในการต่อสู้เพียงอย่างเดียว ชาวป่าอาจไม่ได้ด้อยไปกว่าเหล่าทวยเทพเลยด้วยซ้ำ

เหตุผลที่พวกเขาพ่ายแพ้เป็นเพราะสติปัญญาถูกบดขยี้อย่างราบคาบ!

แน่นอนว่าในระดับผู้นำของชาวป่าก็น่าจะมีคนฉลาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจต้านทานความหัวแข็งของคนส่วนใหญ่ได้ ทำให้การวางกลยุทธ์ไม่สามารถนำไปปฏิบัติได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ไม่มีทางเลือก ในเมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือจากชาวป่า มู่โหยวจึงทำได้เพียงมุดกลับผ่านรอยแยกของหินเพื่อไปแจ้งสถานการณ์ให้มู่หลัวทราบ