บทที่ 663 ย่างกรายสู่ป่าต้องห้าม

บทที่ 661: ย่างกรายสู่ป่าต้องห้าม

“เบาะแสของช่างเครื่องงั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามของมู่โหยว ตะเกียงวิเศษขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าพอจะจำได้ลางๆ ดูเหมือนว่าในช่วงหลายสิบปีก่อนที่สงครามวันสิ้นโลกจะเริ่มขึ้น ชายผู้นี้มักจะเข้าออกเมืองระเบียบอยู่บ่อยครั้ง ถือเป็นคนหน้าคุ้นตาคนหนึ่ง แต่หลังจากเหตุการณ์อสูรกลืนเทพปะทุขึ้นได้ไม่นาน จู่ๆ เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”

“หลายสิบปีก่อนงั้นหรือ?” มู่โหยวถามย้ำ เขาจำเป็นต้องระบุช่วงเวลาที่ช่างเครื่องหายตัวไปให้แน่ชัด

“หรืออาจจะร้อยกว่าปีก่อน ข้าเองก็จำไม่ค่อยได้ชัดเจนนัก ตอนนั้นวิกฤตอสูรกลืนเทพเพิ่งเริ่มปะทุ สถานการณ์วุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างเอาตัวรอด ไม่มีใครมีกะจิตกะใจไปสนใจเส้นทางของคนอื่นหรอก”

“เอาเป็นว่าหลังจากนั้น จนกระทั่งเผ่าเทพสูญพันธุ์ ข้าก็ไม่เคยเห็นเขาอีกเลย ไม่ว่าจะในฝั่งพวกเรา หรือฝั่งของอสูรกลืนเทพก็ตาม...” ตะเกียงวิเศษถอนหายใจ

มู่โหยวลูบคาง

ดูท่าแล้ว ตอนที่ช่างเครื่องจากไป เขาคงไม่ได้บอกใครเลย บางทีตอนนั้นตัวเขาเองก็คงไม่มีความมั่นใจว่าจะหาทางแก้ไขได้สำเร็จ จึงไม่อยากให้ทุกคนต้องผิดหวัง เลยเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ เพียงลำพัง

ทว่าหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยกลับมาอีก และไม่ได้หนีไปยังดินแดนแห่งดาราจิต ดังนั้นเป็นไปได้สูงว่าเขาคง...

มู่โหยวส่ายหัว ก่อนจะหันไปมองหมวกเกราะกิ้งก่าที่ลอยอยู่กลางอากาศ