บทที่ 617 อยากกลับบ้านไหม

บทที่ 615 อยากกลับบ้านไหม?

“จากยาเวทมนตร์ต่อยอดไปสู่ยาเทพเจ้า คนผู้นี้ช่างมีจินตนาการล้ำเลิศจริงๆ……” คนตีเกราะเคาะไม้เอ่ยขึ้นด้วยความทึ่งหลังจากฟังคำบรรยายของทั้งสอง

มู่โหยวถอนหายใจ การต่อยอดเช่นนี้ดูเหมือนจะเหลือเชื่อ แต่ในความเป็นจริงแล้วหลักการของมันนั้นสมเหตุสมผล

ดินแดนแห่งดาราจิตทั้งมวลคือโลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าทวยเทพ ธาตุต่างๆ ภายในนั้นล้วนถูกออกแบบมาด้วยมือของเทพเจ้า และการออกแบบที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่าเช่นนี้ ยากที่จะหลีกเลี่ยงการหยิบยืมองค์ประกอบที่มีอยู่เดิมมาใช้

จินตนาการของมนุษย์ไม่สามารถสร้างสิ่งที่ไม่มีที่มาที่ไปหรือไม่มีต้นแบบอ้างอิงได้ ทำได้เพียงนำสิ่งที่เคยมีอยู่มาผสมผสาน ดัดแปลง และขยายความ เพื่อให้มันดูเหมือนเป็นสิ่งใหม่

ในจุดนี้ เทพเจ้าก็เช่นเดียวกัน

นี่คือเหตุผลว่าทำไมโครงสร้างทางสังคมและองค์ประกอบของสิ่งมีชีวิตในดินแดนแห่งดาราจิตถึงดูคล้ายคลึงกับโลกแห่งความเป็นจริงนัก เพราะทุกสรรพสิ่งในดินแดนแห่งดาราจิตล้วนมีต้นแบบที่สามารถสืบย้อนกลับไปพบได้ในโลกเบื้องบน

เฉกเช่นเดียวกับวิชาเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งเป็นสาขาวิชาเสมือนที่นักกลศาสตร์ออกแบบขึ้นตามระบบกลไกที่ตนเองศึกษามาตลอดชีวิต

วิชาปรุงยาเวทมนตร์ก็เช่นกัน เป็นระบบเสมือนที่เทพแห่งโอสถออกแบบขึ้นตามอำนาจเทพของตน แม้รายละเอียดจะถูกดัดแปลงไปนับครั้งไม่ถ้วนจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ และดูเผินๆ เหมือนจะไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แต่โครงสร้างหลักภายในของทั้งสองระบบยังคงเชื่อมโยงถึงกัน