บทที่ 589 ฉันนี่แหละคือร่างต้นของพวกนาย

ตอนที่ 587 ฉันนี่แหละคือร่างต้นของพวกนาย

“ว่ายังไงบ้าง?”

หลังจากออกจากห้วงจิตสำนึก ทุกคนก็กลับมารวมตัวกันในห้องอีกครั้ง มู่โหยวหันไปถามคนตีเกราะเคาะไม้

คนตีเกราะเคาะไม้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “จวี้เสอไม่น่าจะโกหก เรื่องนี้ฉันยังพอแยกแยะได้ หากไม่มีพลังงานมากพอมาค้ำจุน มันไม่มีทางขู่เซินมั่วให้กลัวจนหนีไปได้แน่ๆ อีกอย่าง เท่าที่ฟังจากน้ำเสียงของมัน ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนเซินมั่วจะเคยเป็นเป้าหมายที่โดนสัตว์ภัยพิบัติตัวอื่นๆ รังแกมาตลอด ถ้าหากเซินมั่วรู้ว่าตอนนี้จวี้เสออยู่ในสภาพอ่อนแอ แถมยังถูกคนสะกดเอาไว้ มันต้องอยากกลับมาแก้แค้นแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะพลอยตกอยู่ในอันตรายไปด้วย”

เมื่อมู่โหยวฟังจบก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “งั้นก็เอาตามที่มันบอกแล้วกัน”

“เอ๋? จะไปปลดผนึกเจ้าตัวยักษ์นั่นจริงๆ เหรอ...” หลิงหลงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เธออาศัยอยู่ในสวนดอกไม้ขมขื่นมานานถึงสี่พันปี และเคยเผชิญหน้ากับจวี้เสอมาแล้วหลายครั้ง จึงรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของมันเป็นอย่างดี

ต่อให้ตอนนี้จวี้เสอจะถูกพวกเขาสะกดเอาไว้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยลดความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณที่เธอมีต่อมันได้เลย หากเลือกได้ เธอไม่อยากจะข้องแวะกับสิ่งมีชีวิตแบบนั้นอีกจริงๆ

“นี่เป็นวิธีเดียวที่พอจะทำได้ในตอนนี้แล้ว” มู่โหยวถอนหายใจยาว

“ปัญหาคือ ใครจะไป?” หลิงหลงถาม