บทที่ 549 ส่งท้ายภาคเทพโลหิต

บทที่ 547 บทส่งท้ายภาคเทพโลหิต

“เปรี๊ยะ...”

เสียงผลึกแตกละเอียดยังคงดังต่อเนื่อง รอยร้าวเล็กๆ จำนวนมากขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว เนื้อในของผลึกเริ่มเลือนรางลง จนกระทั่งไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงแตกดังขึ้นอีกครั้ง ผลึกนั้นก็แตกสลายกลายเป็นผงละเอียดราวกับทรายที่ไหลร่วงผ่านง่ามมือของมู่โหยวไป

ทว่าในผงผลึกที่เหลืออยู่บนฝ่ามือของเขา มีหนอนตัวหนึ่งที่เปล่งแสงสีน้ำเงินจางๆ ค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากกองผง มันขยับขาเล็กๆ สองแถวพยายามตะเกียกตะกายไต่ขึ้นมา

“จิ้ว... จิ้ว...”

เสียงร้องแผ่วเบาดังออกมาจากปากของเจ้าหนอน ราวกับกำลังร้องไห้และออดอ้อนในเวลาเดียวกัน มันเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าของมู่โหยว หางตาของมันเริ่มมีหยดน้ำใสๆ คล้ายไข่มุกไหลรินออกมา จากนั้นมันก็ขดตัวและพยายามไต่ขึ้นไปตามแขนของมู่โหยวอย่างสุดชีวิต ราวกับต้องการเข้าใกล้เขาให้มากที่สุด

มู่โหยวไม่คาดคิดว่าเจ้าตัวน้อยที่เพิ่งฟักออกมาจะยังคงอยู่ในร่างหนอน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเกิดก่อนกำหนดหรืออย่างไร ตอนนี้มันแทบไม่มีความทรงจำหรือสติปัญญาใดๆ การกระทำทั้งหมดล้วนมาจากสัญชาตญาณ

มู่โหยวเชื่อมจิตกับมันได้ และเจ้าตัวน้อยเองก็สัมผัสได้ถึงสายใยระหว่างเขากับมัน จึงเกิดความผูกพันและไว้วางใจในตัวเขาโดยธรรมชาติ

มู่โหยวเอื้อมมือไปหยิบเจ้าหนอนขึ้นมาวางไว้บนไหล่ มันรีบเอาตัวมาถูไถที่คอของเขาอย่างร่าเริงเพื่อแสดงความใกล้ชิด

มู่โหยวหยิบใบไม้แห่งชีวิตออกมาจากแหวนแล้วยื่นไปที่ไหล่