บทที่ 491 最遙遠的距離

第489章 最遙遠的距離

做出決定後，มู่โหยวก็ส่งข้อความเรียก分身ทั้งสามกลับมาทันที

【การพักฟื้นสิ้นสุดลง ความเหนื่อยล้าของคุณมลายหายไป ค่าสถานะฟื้นฟูเต็มที่】

สามชั่วโมงผ่านไป เวลาล่วงเข้าสู่กลางดึก การพักฟื้นของมู่โหยวก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด

เวลานี้ทั้งนักเก็บสมุนไพรและหลิงหลงต่างกลับมาถึงแล้ว เหลือเพียงคนตีเกราะเคาะไม้ที่ยังคงเดินทอดน่องกลับมาอย่างเชื่องช้า

มู่โหยวลองเปิดช่องเก็บของมิติของตนเองดู

ช่องเก็บของนี้เป็นช่องเก็บของเฉพาะที่เขาใช้ในดินแดนแห่งดาราจิต ซึ่งปกติแล้วสัตว์เลี้ยงอย่างแมงมุมน้อยและตัวอื่นๆ รวมถึงโจโคโบะที่ใช้เป็นพาหนะจะถูกเก็บไว้ในนี้

โดยปกติแล้วช่องเก็บของจะไม่สามารถเปิดได้หากอยู่ต่างมิติ หากสถานที่ที่สวนแห่งความขมขื่นตั้งอยู่นี้เป็นมิติที่ถูกซ่อนไว้จริงๆ ตามหลักแล้วก็น่าจะเปิดไม่ได้ มู่โหยวเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ช่องเก็บของกลับเปิดออกได้อย่างราบรื่น!

【คุณเปิดปากถุงมิติ แมงมุมจอมเขมือบ นกฟีนิกซ์ตัวน้อย และมังกรสองหัวตัวน้อยต่างแย่งกันมุดออกมา ราวกับสัตว์เลี้ยงที่ถูกเจ้าของทิ้งไว้หลายวัน พวกมันวิ่งวนรอบตัวคุณอย่างตื่นเต้น เกาะขาคุณแล้วส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ไม่หยุด ต่างพากันออดอ้อนขอให้คุณอุ้ม...】