บทที่ 487 วิชาแยกร่าง

บทที่ 485 วิชาแยกร่าง

"ฉันเดาว่า นักปรุงยาที่สร้างยาเวทมนตร์ชนิดนี้ขึ้นมา ตัวเขาเองก็น่าจะเป็นเดอะฟูล" วิเวียนถอนหายใจ "มีเพียงเดอะฟูลเท่านั้นที่เข้าใจอารมณ์ของเดอะฟูลได้ดีที่สุด และแน่นอนว่านักปรุงยาผู้นี้จะต้องมีความรู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับมนต์ดำเป็นอย่างมากด้วย"

"จริงด้วย..." มู่โหยวพยักหน้าเห็นด้วย อารมณ์เป็นสิ่งที่เลือนลางจับต้องไม่ได้ การนำอารมณ์มาปรุงยาถือเป็นการฝืนกฎธรรมชาติ หากไม่เคยสัมผัสความรู้สึกของเดอะฟูลด้วยตัวเอง จะเขียนสูตรยาที่เหนือจินตนาการเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?

ในแง่นี้ ระดับฝีมือของนักปรุงยาเวทมนตร์ผู้นั้นอาจไม่ได้สูงกว่าวิเวียนเสียทีเดียว เพียงแต่ในสูตรยานี้ เขาได้เปรียบจากการเป็นเดอะฟูล หากวิเวียนเป็นเดอะฟูลด้วย มู่โหยวเชื่อว่าเธอจะต้องวิจัยยาที่ใช้ยับยั้งกฎเกณฑ์แห่งคำสาปมนต์ดำออกมาได้เร็วกว่านี้อย่างแน่นอน

ว่าแต่ เกอเกอวูมาจากยุคสมัยก่อนหน้า อาจารย์ของเธอก็อาจจะเป็นคนที่รอดชีวิตมาจากยุคสมัยก่อนหน้าเช่นกัน หรือว่าจะเป็นเดอะฟูลบางคนที่ไม่ได้ร่วมเดินทางไปกับกองทัพใหญ่ในยุคสมัยก่อนหน้า?

ข้อมูลเกี่ยวกับ 'จ้าวแห่งหายนะ' ก็วิเคราะห์ได้เพียงเท่านี้ มู่โหยวรีบดึงความคิดกลับมา และเริ่มปรุงยาอย่างจริงจัง

เกสรดอกไม้ขมที่เก็บได้จากป่าก่อนหน้านี้มีอยู่กว่ายี่สิบส่วน ซึ่งพอใช้ได้ ส่วนเลือดนั้นไม่ขาดแคลนอยู่แล้ว เพราะเลือดของเดอะฟูลทุกคนสามารถนำมาปรุงยาได้ หากเลือดของเขาไม่พอ แค่ออกไปซื้อถุงเลือดสองสามถุงก็ใช้เป็นวัตถุดิบได้แล้ว