บทที่ 467 หนึ่ง สอง สาม ตุ๊กตาไม้

第466章 หนึ่ง สอง สาม ตุ๊กตาไม้

ในขณะที่มู่โหยวและยักษ์กำลังปะทะกันอยู่นั้น

อีกด้านหนึ่ง มังกรกระดูกและสฟิงซ์ก็ได้เผชิญหน้ากับยักษ์อีกตนหนึ่งเข้าพอดี

“ข้าจะรับหน้าที่ถ่วงเวลาเจ้าหัวสาหร่ายนี่ไว้ ส่วนเจ้าพุ่งเข้าไปโจมตียักษ์ที่อยู่ข้างหลังนั่นซะ!”

เมื่อเห็นยักษ์ที่มีสาหร่ายสีเขียวเข้มปกคลุมอยู่บนหัวพุ่งเข้ามา มังกรกระดูกส่งกระแสจิตบอกสฟิงซ์ จากนั้นก็มุดลงไปในน้ำทันที ร่างของมันเลื้อยผ่านผิวน้ำไปอย่างรวดเร็วราวกับงูทะเล

ทว่ายักษ์ที่อยู่ไกลออกไปกลับชะงักฝีเท้าลงในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเข้าใกล้กัน มันหยุดยืนนิ่งอยู่บนผิวน้ำ ก่อนจะอ้าปากแผดเสียงร้องแหลมสูง เสียงนั้นดังกังวานไปไกลจนคลื่นเสียงทำให้เกิดระลอกคลื่นซัดสาดไปทั่วบริเวณ

“ตะโกนดังขนาดนั้น คิดจะขู่ใครกัน?”

มังกรกระดูกแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

ถึงแม้ตอนนี้ระดับดาวของมันจะไม่สูงนัก แต่มันก็เคยเป็นเผ่าพันธุ์มังกรที่แท้จริงมาก่อน ในเรื่องของแรงกดดันโดยธรรมชาติ มันไม่เคยด้อยไปกว่าเผ่าพันธุ์เทพเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นเสียงคำรามของยักษ์ตนนี้อาจจะขู่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยได้ แต่สำหรับสัตว์เทพในระดับเดียวกับมันนั้นไม่มีผลใดๆ ทั้งสิ้น