บทที่ 442 หน่วยเหมียวเหมียวสร้างผลงานใหญ่

บทที่ 441 หน่วยเหมียวเหมียวสร้างผลงานใหญ่

ภายในพื้นที่มืดมิดไร้ขอบเขต ยักษ์ผิวสีฟ้าผู้มีผมเปียเล็กๆ นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สองแขนกอดอก หลับตาทำสมาธิ

ตะเกียงปาฏิหาริย์วางอยู่ข้างกายเขาโดยไม่มีแสงสว่างใดๆ และไม่มีพลังงานไหลเวียน ราวกับเป็นเพียงตะเกียงน้ำมันธรรมดาๆ เท่านั้น

ไคซาร์ไม่ได้ใส่ใจนัก ในเมื่อเขามีทั้งพลังของตะเกียงและโบราณวัตถุของตะเกียงอยู่ในมือ ตอนนี้เขาสามารถพูดได้เต็มปากว่าได้เข้าแทนที่พลังทั้งหมดที่ตะเกียงเคยมีไปเรียบร้อยแล้ว

ทว่าไคซาร์ยังไม่พอใจ เพราะเขาเคยสัมผัสถึงความรู้สึกอันยอดเยี่ยมของการครอบครองกฎเกณฑ์แห่งชีวิตมาแล้ว ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่าเทพแห่งกฎเกณฑ์นั้นทรงพลังเพียงใด ช่องว่างระหว่างตะเกียงกับเทพแห่งกฎเกณฑ์นั้นห่างไกลกันคนละเรื่อง

หากมีโอกาส เขาต้องการใช้พลังของตะเกียงเป็นบันไดเพื่อก้าวไปสู่การสืบทอดพลังของเทพแห่งกฎเกณฑ์ในอนาคต และการจะทำเช่นนั้นได้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือการยึดปากกาแห่งกฎเกณฑ์มาไว้ในมืออีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เพราะขาดประสบการณ์จึงปล่อยให้ปากกาแห่งกฎเกณฑ์หลุดมือไป แต่คราวนี้เมื่อได้โอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ประมาทและจะควบคุมมันไว้อย่างแน่นหนาแน่นอน

ส่วนจิตวิญญาณของปากกาแห่งกฎเกณฑ์น่ะหรือ... สำหรับผู้ที่ครอบครองพลังระดับเทพอย่างเขา มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ต่อให้มันจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่มันก็เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง เมื่อได้มาอยู่ในมือแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องสยบมันได้

ไคซาร์นั่งนิ่งรอคอยอย่างอดทน