บทที่ 441 จิตวิญญาณแห่งจูนิเบียวที่ลุกโชน

บทที่ 440 จิตวิญญาณแห่งจูนิเบียวที่ลุกโชน

ในห้วงมิติที่มืดมิดและลึกล้ำ กาลเวลาไหลผ่านไปดั่งสายน้ำ

“โครม...”

แรดเหล็กกล้าตัวหนึ่งพุ่งทะยานผ่านร่างของมู่โหยวด้วยเขาอันใหญ่ยักษ์ราวกับรถถัง แรงปะทะนั้นทำให้ร่างที่แตกสลายอยู่แล้วของเขายิ่งแหลกละเอียดเป็นผุยผง

หลังจากแรดตัวแรกผ่านไป แรดอีกตัวก็พุ่งตามมาซ้ำเติมจนร่างของมู่โหยวปลิวหายไปอีกครั้ง

นี่ยังไม่จบสิ้น ในพื้นที่แห่งนี้มีแรดกว่าร้อยตัวที่กำลังพุ่งชนเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ภายใต้แรงกระแทกเหล่านั้น ร่างกายของมู่โหยวแตกสลายกลายเป็นฝุ่นผง ล่องลอยไปตามกระแสลมราวกับขนนก

มู่โหยวไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เพราะเขาชาชินไปเสียแล้ว ที่นี่ไม่ใช่โลกที่มีอยู่จริง แต่มันเหมือนกับความฝัน ที่นี่เขาไม่หิว ไม่เหนื่อยล้า ทุกสิ่งที่เห็นล้วนไม่มีความหมายในเชิงกายภาพ ต่อให้เขาจะแตกสลายกลายเป็นเพียงกลุ่มโมเลกุล ตราบใดที่จิตสำนึกยังคงอยู่ เขาก็ยังสามารถควบคุมปากกาเทพเพื่อแก้ไขอักขระรูนในตัวแรดเหล่านั้นได้

ตำแหน่งที่มู่โหยวอยู่ตอนนี้คือชั้นที่ 183 ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางกว่าชั้นแรกมาก

แรดทั้ง 183 ตัวในชั้นนี้ แต่ละตัวมีอักขระรูนที่บกพร่องอยู่ 183 จุด ทั้งจำนวนและระดับความยากในการซ่อมแซมนั้นสูงลิ่ว