บทที่ 382 แมวเร่ร่อนตัวหนึ่ง

บทที่ 381 แมวเร่ร่อนตัวหนึ่ง

โจนัสตั้งใจจะปฏิเสธ แต่ด้วยการยืนกรานอย่างหนักของคุณ เขาจึงจำใจรับยาไปดื่ม

เมื่อยาเข้าสู่ร่างกาย บาดแผลของโจนัสก็ฟื้นตัวขึ้นมาก แต่น่าเสียดายที่พิษหมาป่ายังคงอยู่ในร่างกาย และไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย

"ไม่ได้ผล?"

มู่โหยวขมวดคิ้ว เขาคิดว่ามันเป็นแค่พิษหมาป่าธรรมดา ยาเวทมนตร์ประเภทขับพิษน่าจะใช้ได้ผล

ยิ่งกว่านั้น ยาที่เขาให้ไปคือยาชำระล้างประสิทธิภาพสูง ซึ่งเป็นยาเวทมนตร์ระดับสาม นอกจากกฎเกณฑ์แห่งคำสาปถาวรแล้ว พิษและกฎเกณฑ์แห่งคำสาปทั่วไปก็สามารถกำจัดได้โดยตรง

แต่ผลลัพธ์คือ มันกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงเมื่อเผชิญหน้ากับพิษหมาป่านี้? พิษนี้มีลำดับความสำคัญสูงขนาดนั้นเลยหรือ?

งานเลี้ยงสิ้นสุดลง คุณกล่าวลาทุกคน และจากบ้านไปชั่วคราว มุ่งหน้าสู่เมืองเงามืด

เมื่อเกิดเรื่องพิษหมาป่าขึ้น มู่โหยวจึงเตรียมตัวกลับเมืองเพื่อตามหามนุษย์หมาป่าสักคน เพื่อสืบหาต้นตอของพิษหมาป่าชนิดนี้ เพราะหลังจากนี้เขาก็ต้องรับมือกับมนุษย์หมาป่า และอาจจะต้องเผชิญหน้ากับพิษชนิดนี้ด้วย

พิษชนิดนี้ไม่เพียงแต่ทำให้บาดแผลของแวมไพร์ไม่สามารถสมานได้ แต่ยังสามารถยับยั้งการคืนชีพของแวมไพร์ได้อีกด้วย ซึ่งนับว่าน่าสะพรึงกลัวทีเดียว ราวกับเป็นอาวุธที่สร้างขึ้นมาเพื่อต่อต้านแวมไพร์โดยเฉพาะ หากสิ่งนี้แพร่หลายในวงกว้าง ความสัมพันธ์ที่เคยถ่วงดุลกันระหว่างแวมไพร์และมนุษย์หมาป่าก็จะกลายเป็นการถ่วงดุลฝ่ายเดียว แม้แวมไพร์จะมีจำนวนมากเพียงใด ก็ยากที่จะต่อสู้กับมนุษย์หมาป่าได้