บทที่ 381 มู่โหยวกับพรสวรรค์สายเลือดแวมไพร์

第380章 มู่โหยวกับพรสวรรค์สายเลือดแวมไพร์

อาการหลงลืม?

มู่โหยวครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจทันที นี่น่าจะเป็นคำสาปอีกชนิดหนึ่งที่เคานต์แวมไพร์ตนก่อนเคยได้รับมาตอนที่ดูดซับความสามารถบางอย่างไป

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การที่เขาบังเอิญมาเจอตัวจริงของร่างนี้ แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับดูไม่ออกว่าเขาคือเดอะฟูล แถมยังเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเจ้าของร่างตัวจริง อีกทั้งแวมไพร์ตนเดิมยังมีคำสาปเรื่องความจำเสื่อมติดตัวมาด้วย...

เรื่องนี้ดูท่าจะแถต่อไปได้ยาวๆ!

【คุณเลือกที่จะไหลตามน้ำ ยอมรับว่าหลังจากตื่นขึ้นมาในครั้งนี้ คุณได้ลืมเรื่องราวหลายอย่างไปจริงๆ จำได้เพียงว่าตนเองมาจากตระกูลไรน์ แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสมาชิกในตระกูลเลยแม้แต่น้อย จึงหวังให้ฝ่ายตรงข้ามช่วยเล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นให้ฟังหน่อย】

【ไรน์ ไมอี ทำสีหน้าเหมือนกับว่า 'เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด' ก่อนจะเริ่มเล่าประสบการณ์ของพี่ชายให้คุณฟัง】

【ตระกูลไรน์ ในอดีตเคยเป็นตระกูลใหญ่ แต่เพราะขาดแคลนยอดฝีมือในตระกูลมานานจึงค่อยๆ เสื่อมถอยลง ตามกาลเวลาที่ผ่านไปจำนวนสมาชิกก็ร่อยหรอลงเรื่อยๆ จนกระทั่งการถือกำเนิดของ ไรน์ ลิสตัน ซึ่งก็คือร่างต้นของสกินที่คุณใช้อยู่ในตอนนี้】

【องค์ประกอบพลังของเผ่าแวมไพร์ นอกจากจะมาจากระดับเลเวลและค่าสถานะของร่างกายแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ 'พรสวรรค์ประจำตระกูล'

แวมไพร์ทุกตระกูลจะมีต้นไม้พรสวรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง บางอย่างทรงพลัง บางอย่างธรรมดา การได้รับพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งเพียงพอจะช่วยให้แวมไพร์สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้