บทที่ 313 มองโลกด้วยดวงตาแห่งจิต

บทที่ 312 มองโลกด้วยดวงตาแห่งจิต

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงตรง

เสี่ยวหยาและหลินเสวี่ยต่างมาถึงร้านแต่เช้าตรู่ ทว่าวันนี้ร้านไม่ได้เปิดทำการ เนื่องจากเมื่อวานพวกเขาขนของกลับมาจากหลังประตูมิติมากเกินไป มู่โหยวจึงประกาศผ่านแอปพลิเคชันร้านสัตว์เลี้ยงไปแล้วว่าจะขอหยุดพักหนึ่งวัน

ขณะนี้ทั้งสามคนกำลังรวมตัวกันอยู่ในมิติแกนกุญแจ จ้องมองต้นไม้ใหญ่สีทองแดงที่อยู่เบื้องหน้า

บนยอดของลำต้นที่สูงถึงสิบห้าเมตรนั้นเต็มไปด้วยใบไม้ที่มีลักษณะคล้ายใบเมเปิล บนกิ่งไม้สองกิ่งที่แผ่ออกไปด้านข้างมีโคมไฟสีเขียวแขวนอยู่กิ่งละหนึ่งดวง ต่างจากสภาพที่ดับสนิทก่อนหน้านี้ ตอนนี้โคมไฟทั้งสองดวงกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง แม้จะเป็นเวลากลางวันมันก็ยังคงเปล่งแสงสลัวออกมา ซึ่งเป็นสัญญาณว่าต้นไม้โบราณตนนี้ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้ว

“เสี่ยวหยา เธอเริ่มก่อนเลย” มู่โหยวหันไปบอกเสี่ยวหยา

ต้นไม้แห่งความรู้ต้นนี้ได้หลอมรวมเข้ากับภูตน้อยที่เขานำกลับมาเมื่อคืนแล้ว หลังจากหลอมรวม ต้นไม้ที่เคยแห้งเหี่ยวก็กลับมามีชีวิตชีวา ใบหน้าของทรีแมนบนลำต้นลืมตาและอ้าปากออก นอกจากนี้ที่โคนต้นยังมีประตูบานเล็กเปิดออกโดยอัตโนมัติ ภายในเป็นพื้นที่เล็กๆ ขนาดกว้างยาวสูงประมาณสองเมตร

นี่คือสถานที่สำหรับฝึกฝนสติปัญญาของต้นไม้โบราณ เพียงแค่เข้าไปนั่งทำสมาธิอยู่ภายใน สติปัญญาก็จะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น

“อ้อ ได้เลย...”

เสี่ยวหยาก้าวเข้าไปหน้าต้นไม้อย่างสงสัย หลังจากชะโงกหน้าดูภายในบ้านต้นไม้รอบหนึ่ง เธอก็ตัดสินใจก้าวเข้าไป