บทที่ 312 เจ้าเมืองแห่งรุ่งอรุณ

บทที่ 311 เจ้าเมืองแห่งรุ่งอรุณ

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง มู่โหยวก็กลับมาอยู่ในห้องพักแล้ว แต่เขายังคงอยู่ในอาการมึนงงไม่หาย

ให้ตายสิ แค่จบการประชุมไม่ใช่หรือไง ทำไมราศีพฤษภถึงทำท่าทางเหมือนกับว่าพวกเขากำลังจะจากเป็นจากตายกันอย่างนั้นล่ะ...

อีกอย่าง บนฟากฟ้าเบื้องบนนั้น มีอะไรอยู่กันแน่?

ศัตรู? ปีศาจ? หรือหายนะ?

คำพูดของราศีพฤษภคลุมเครือเหลือเกิน ดูไม่เหมือนการจงใจเล่นมุก แต่เหมือนกับว่าเธอไม่สามารถพูดมันออกมาได้จริงๆ มากกว่า

อะไรกันที่น่ากลัวถึงขนาดที่แม้แต่จะเอ่ยถึงก็ยังไม่กล้า...

เรื่องนี้ทำให้มู่โหยวนึกถึงห้องสมุดแห่งความเงียบงันที่นั่นมีการบันทึกประวัติศาสตร์มากมายที่ต้องปิดปากเงียบ เขาเคยเข้าไปในห้องสมุดนั้นด้วยตัวเอง จึงรู้ดีว่าภายในนั้นซ่อนความลับที่ไม่เป็นที่รู้จักเอาไว้มากมาย

บางที เขาอาจจะหาข้อมูลเกี่ยวกับ 'ฟากฟ้าเบื้องบน' จากที่นั่นได้?

ทว่าสถานที่นั้นจะเปิดให้เข้าเฉพาะคืนวันเพ็ญเท่านั้น ครั้งล่าสุดที่เขาเข้าไปคือเมื่อสองสัปดาห์ก่อน หากจะไปอีกครั้งอย่างน้อยก็ต้องรอไปอีกครึ่งเดือน