บทที่ 288 ราชาปลาหมึกยักษ์แห่งฝันร้าย

บทที่ 287 ราชาปลาหมึกยักษ์แห่งฝันร้าย

หลังจากปรับตัวให้คุ้นเคยกับร่างกายใหม่ได้แล้ว มู่โหยวก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาเร่งรีบโยนปลาสองสามตัวที่จับได้ลงในตะกร้า ก่อนจะสะพายตะกร้าปลาเดินมุ่งหน้าไปยังปราสาท

ตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน มีสิ่งมีชีวิตมากมายอาศัยอยู่ ไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์และเอลฟ์เท่านั้น แต่ยังมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ดูแปลกประหลาดอีกหลายชนิด

สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือ ทุกคนที่นี่ต่างมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มปกติ มันเป็นรอยยิ้มที่ดูแข็งทื่อและไร้ชีวิตชีวา เหมือนเป็นการฝืนขยับกล้ามเนื้อใบหน้าให้โค้งขึ้นเพียงเท่านั้น ราวกับว่าทุกคนที่นี่เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกชักใยอยู่ สำหรับมู่โหยวที่เป็นคนเป็นๆ แล้ว ภาพที่เห็นนี้ช่างดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ไม่มีทางเลือกอื่น มู่โหยวจึงต้องพยายามปั้นหน้าให้เหมือนกับคนอื่นๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองดูแปลกแยกจนเกินไป

ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังปราสาท มู่โหยวก็แอบนับจำนวนเอลฟ์ที่พบเห็นไปด้วย

เขาพบว่ายังมีเอลฟ์ที่ยังมีชีวิตอยู่เหลืออยู่ไม่น้อย ตลอดทางที่เดินมาเขาเห็นไปแล้วกว่ายี่สิบคน ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากการแต่งกายและสิ่งที่พวกเขาทำ ดูเหมือนว่าจะเป็นงานที่ค่อนข้างเบาแรง เช่น การรดน้ำต้นไม้หรือดูแลพืชพรรณ ไม่มีใครต้องทำงานหนักเลย ดูท่าว่าสถานะของเอลฟ์ในที่แห่งนี้จะไม่ต่ำต้อยนัก

"คนนอกห้ามเข้า!"

เมื่อเดินมาถึงหน้าปราสาท มู่โหยวก็ถูกทหารปลาหมึกสองตัวขวางไว้ พร้อมกับซักถามว่าเขามาทำอะไร