บทที่ 191 น้ำขุ่นจึงจะจับปลาได้

บทที่ 191 น้ำขุ่นจึงจะจับปลาได้

มู่โหยวหยุดยืนอยู่หน้าผนังภูเขา จ้องมองทางเข้าถ้ำที่แคบและลึกมืดเบื้องหน้า

เขาหยิบแผนที่วาดมือออกมาจากกระเป๋า ทบทวนเนื้อหาบนนั้นอีกครั้งจนมั่นใจว่ารายละเอียดทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในหัวแล้ว มู่โหยวจึงเก็บแผนที่ หยิบโกศวิญญาณโทรลล์ออกมา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเท้าเข้าสู่ถ้ำใต้ดิน

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตถ้ำ กลิ่นอายเย็นเยียบและอับชื้นก็โอบล้อมเขาไว้ ในขณะเดียวกัน กลิ่นเหม็นสาบของโทรลล์ผสมกับกลิ่นเน่าเปื่อยของเลือดเนื้อก็พุ่งเข้าจมูกจนแทบหายใจไม่ออก

มู่โหยวขมวดคิ้ว ทนต่อความรู้สึกไม่สบายเดินไปตามทางเดินดิน

รอบข้างมีวิญญาณโทรลล์นับไม่ถ้วนปรากฏตัวขึ้นทีละตน แต่ละตนต่างแยกเขี้ยวโชว์กรงเล็บ วนเวียนอยู่รอบตัวเขาเพื่อตรวจสอบและจับผิด

ตอนนี้มู่โหยวใช้สกินบุรุษลึกลับ สวมชุดคลุมเวทมนตร์เร้นลับ ทับด้วยผ้าคลุมล่องหน บนใบหน้าสวมหน้ากากพันหน้าพันตา อีกทั้งยังเปิดใช้งานการซ่อนเร้นระดับลึก บวกกับโกศวิญญาณที่ถืออยู่ในมือ... เรียกได้ว่าเขาใช้ทุกวิถีทางในการปกปิดตัวตนที่มีอยู่ตอนนี้จนหมดสิ้น