บทที่ 159 คนเป็นไม่เห็นตัว คนตายไม่เห็นศพ

第159章 คนเป็นไม่เห็นตัว คนตายไม่เห็นศพ

มู่โหยวเงยหน้ากวาดสายตามองไปรอบๆ

ขณะนี้เขาอยู่ที่ทางออกของวงเวทเคลื่อนย้ายในเมืองแห่งหนึ่ง ไม่ไกลออกไปมีทางเข้าวงเวทเคลื่อนย้ายอยู่เช่นกัน มีผู้คนยืนต่อแถวอยู่บ้าง แต่จำนวนนั้นนับด้วยนิ้วมือก็ยังเหลือ

เห็นได้ชัดว่าสถานที่ที่เรียกว่าเมืองไฮม์แห่งนี้ห่างไกลกว่าเมืองอาทิตย์อัสดงมาก คนที่จะจ่ายค่าวงเวทเคลื่อนย้ายได้จึงมีน้อย

หลังจากเสียเวลาไปพักใหญ่ ตอนนี้ก็ใกล้จะตีสามแล้ว มู่โหยวไม่ได้หยุดพักในเมืองนี้ เขาเดินตรงออกจากประตูเมืองไปหาที่รกร้างห่างไกลในป่าเขานอกเมือง แล้ววางวงเวทเคลื่อนย้ายความมืดไว้ในซอกหินแห่งหนึ่ง

จากนั้นเขาก็สลับไปใช้สกินแวมไพร์แล้วพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงสุดมุ่งหน้าไปยังน่านน้ำทางทิศใต้

เมื่อเขาวิ่งมาถึงชายฝั่ง เวลาได้ล่วงเลยไปถึงหกโมงเช้าแล้ว ขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวจางๆ

ยามเช้ามาเยือน พลังเสริมจากสกินแวมไพร์แทบจะหมดสิ้นลง ผลของคำสาปหลับใหลกลับเริ่มกำเริบ มู่โหยวจึงตัดสินใจสลับกลับมาเป็นสกินชาวประมง

แต่จะข้ามทะเลไปอย่างไรดี?