บทที่ 121 ยี่สิบเอ็ด เฝ้าลู่เหยา รอคอยมนุษย์หมาป่า

第一百ยี่สิบเอ็ด เฝ้าลู่เหยา รอคอยมนุษย์หมาป่า

==================================================

ลู่เหยาเกือบจะคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป ตะลึงงันไปครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ "คุณ...ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"

"เวลานี้จะมาล้อเล่นอะไรกัน?" มู่โหยวกล่าว

"เอ่อ..."

ลู่เหยาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พึมพำด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด "เวลานี้ ปกติแล้วไม่ใช่ว่าจะบอกว่าตัวเองจะเป็นเหยื่อล่อหรอกเหรอ..."

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเพศเลย แค่พูดถึงระหว่างพวกเขาสองคน เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายมีระดับสูงกว่าไม่ใช่เหรอ? นั่นก็หมายความว่าในการต่อสู้ เธอต่างหากที่เป็นกำลังหลักในการรับมือมนุษย์หมาป่า

ปกติแล้วไม่ใช่ว่าตัวซัพพอร์ตจะเป็นเหยื่อล่อเพื่อคุ้มกันตัวหลักหรอกเหรอ? ผลคือตอนนี้กลับให้ตัวหลักอย่างเธอไปเป็นเหยื่อล่อ ส่วนตัวซัพพอร์ตกลับไปซุ่มอยู่ข้างๆ...

ตรรกะการต่อสู้เป็นทีมแบบนี้มันสมเหตุสมผลจริงหรือ?