กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 478 ใครทำถูกกันแน่
เขาหยุดฝีเท้า สายตากวาดผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดกัน ก่อนจะหยุดลงบนใบหน้าเสาจู้อย่างแม่นยำ
พ่อลูกทั้งสองยืนห่างกันสิบกว่าเมตร ต่างมองกันอยู่ไกลๆ
ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลงในวินาทีนั้น
อกของเสาจู้กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาอยากด่า อยากถามว่าอีกฝ่ายยังมีหน้ากลับมาได้ยังไง อยากถามว่าหลายปีมานี้หายหัวไปอยู่ที่ไหน คำด่าหยาบคายนับไม่ถ้วนจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ถูกเขากลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้น
ในหัวของเขาอดนึกถึงคำพูดที่เฉิงซูไห่บอกไว้เมื่อไม่นานมานี้ไม่ได้