กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 สายตาน่าสะพรึง!
สวี่ต้าม่าวตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อถูกสายตาคู่นั้นจับจ้อง
ในที่สุดเขาก็กลัวแล้ว
เขาเข้าใจว่าเหตุผลที่เฉิงซูไห่ไม่เคยโต้เถียงกับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด และไม่ใช่เพราะใจกว้าง
แต่เป็นเพราะในสายตาของเฉิงซูไห่ สวี่ต้าม่าวอย่างเขาไม่มีค่าพอจะเป็นคู่ต่อสู้ที่ต้องเสียเวลาโต้เถียงด้วยแล้ว
เขาเป็นเพียงขยะที่ต้องกำจัดทิ้ง
คำพูดข่มขู่สองสามประโยคที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างฝืนทน ความหนาวเย็นยะเยือกพลันแล่นขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ จนมือเท้าของเขาเย็นเฉียบ
ผู้คนในเรือนทยอยแยกย้ายกันไปทีละคน