กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 เหยียนปู้กุ้ยถือถั่วลิสงมาหาถึงบ้าน
“แล้วก็สามีฉันด้วย...”
ชั่วขณะนั้น ฉินหวยหรูถูกป้าหลายคนล้อมอยู่ตรงกลาง ต่างคนต่างพูดขอร้องกันเสียงดัง สิ่งที่พวกเธอพูดล้วนสื่อความหมายเดียวกันว่า ตอนนี้ฉินหวยหรูได้ดีแล้ว จะลืมเพื่อนบ้านเก่าแก่ในเรือนไม่ได้
ฉินหวยหรูไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ใบหน้าแดงก่ำ อุ้มเด็กไว้แนบอกอย่างทำอะไรไม่ถูก
เธอไม่อยากผิดใจกับเพื่อนบ้านที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน แต่ก็ไม่กล้ารับปากอะไรไปเอง เธอรู้ว่าเรื่องในโรงงาน สุดท้ายต้องรอให้เฉิงซูไห่พยักหน้าเสียก่อน
ตอนที่เธอกำลังลำบากใจ เฉิงซูไห่ก็กลับมา
“มายืนล้อมกันทำไม คึกคักอะไรกันขนาดนี้”
เสียงของเฉิงซูไห่ไม่ได้ดังนัก แต่ในเรือนกลับเงียบกริบลงทันที