กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 ความโกรธของเสาจู้
“ฉันจะทำอะไรน่ะเหรอ?” เสาจู้คว้าคอเสื้อของเขาแล้วกระชากขึ้นมา “ฉันถามแกหน่อย เมื่อกี้แกพูดอะไรกับเขา?!”
“มะ...ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย...” สวี่ต้าม่าวตกใจจนพูดติดอ่าง
“ไม่ได้พูดอะไร?” เสาจู้ถลึงตาโตแทบเท่ากระดิ่งทองแดง “เมื่อกี้ฉันเห็นกับตา! พวกแกสองคนยืนพูดจาว่าร้ายกันอยู่ตรงนี้ กำลังนินทาเรื่องฉินหวยหรูใช่ไหม?!”
พอเหยียนเจี่ยเฉิงเห็นท่าไม่ดี ก็รีบเผ่นหนีไปตั้งนานแล้ว
สวี่ต้าม่าวถูกเสาจู้ยกตัวลอยอยู่กลางอากาศ ขาทั้งสองข้างเตะสะเปะสะปะ “ฉันไม่ได้ทำ! ปล่อยฉันนะ! เสาจู้ แกอย่ามาใส่ร้ายกัน!”