กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 343 แจ้งเบาะแสหวังกันซื่อ!
สวี่ต้าม่าวรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น จึงทนยิ้มต่อไปไม่ไหว ตะโกนไปทางเรือนสี่ประสานว่า “พ่อ! พ่อ! ออกมาหน่อยเร็ว!”
สวี่ฟู่กุ้ยนอนกลางวันอยู่ในบ้าน พอถูกปลุกจนตื่นก็เดินออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ตะโกนอะไรนักหนา! บ้านใครตายหรือไง!”
“พ่อ เพื่อนร่วมชั้นผมมาหา อาจารย์เหยียนยืนกรานให้พ่อออกมายืนยันหน่อย” สวี่ต้าม่าวชี้ไปทางเหยียนปู้กุ้ย สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
สวี่ฟู่กุ้ยเห็นท่าทางแบบนั้นก็เข้าใจทันที เขาถลึงตาใส่สวี่ต้าม่าว ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้มแล้วพูดกับเหยียนปู้กุ้ย “อาจารย์เหยียน ลำบากแล้ว ลำบากแล้ว นี่เพื่อนร่วมชั้นของต้าม่าว ไม่ผิดหรอก ผมให้เขาพาเพื่อนมานั่งเล่นที่บ้านเอง”