กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 หาใครก็ไม่เจอ
เงินก้อนนั้นหมู่บ้านเอาไปซ่อมโรงเรียนประถม แถมยังซื้อของใช้ส่วนกลางมาอีกไม่น้อย
ตอนนี้คนหายไปแล้ว หมู่บ้านย่อมอธิบายกับทางนั้นได้ลำบากจริงๆ
มีคนบ่นว่า “ยายแก่คนนี้ก่อเรื่องเก่งจริงๆ อยู่ในหมู่บ้านก็ยังมีข้าวให้กิน แล้วจะหนีไปทำไม?”
อีกคนพูดว่า “เธอพร่ำบ่นทุกวันว่าอยากกลับเมืองปักกิ่ง คงมุ่งหน้าไปทางนั้นแน่”
จ้าวเหล่าเหนียนสบถว่า “ถ้าเธอมีความสามารถขนาดนั้นก็ดีไป แต่กลัวก็แต่ว่าจะมุดเข้าไปในหุบเขา ตายอยู่ตรงไหนก็ไม่มีใครรู้!”
พอพูดจบ ทุกคนก็เงียบกริบ
ตามหาคนกันต่อ
บางคนไปถามที่สถานีรถในตำบล
บางคนไล่ตามไปตามถนนใหญ่