กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 ขึ้นรถไฟ กลับบ้านเกิดไปซะ!
“ฮึๆๆ...”
ยิ่งคิด เจี่ยจางซื่อก็ยิ่งอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เธอไม่รู้เลยว่า ลูกชาย “ได้ดี” ของเธอเสียสติไปนานแล้ว ตอนนี้ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชที่มืดมิดไร้แสงตะวัน ใช้ชีวิตทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย
เธอยิ่งไม่รู้ว่า ภรรยา “กตัญญู” ของเธอกำลังภาวนาให้เธอตายอยู่ข้างนอก จะได้ไม่ต้องกลับมาอีกตลอดกาล
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตาข่ายผืนใหญ่ที่กำหนดชะตาชีวิตครึ่งหลังของเธอได้ถูกขึงขึ้นอย่างเงียบเชียบแล้ว ณ บ้านเกิดอันยากจนในเหอเป่ย รอให้ “เหยื่อ” อย่างเธอเดินเข้ามาติดกับเอง