กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 ฝันหวานของเจี่ยจางซื่อ กลับปักกิ่งไปกินมื้อใหญ่!
เฉิงซูไห่มองออก แต่ไม่พูด
“ผู้ใหญ่บ้านจ้าว รับเงินไว้เถอะ”
“เงินนี่ไม่ได้ให้คุณ แต่ให้เจี่ยจางซื่อ และก็เหมือนกับซื้อความสบายใจให้พวกเราเองด้วย เราส่งคนไปอยู่ในหมู่บ้านของพวกคุณ ก็หวังว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข”
“ต่อจากนี้เธอเป็นคนของหมู่บ้านพวกคุณแล้ว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรือนสี่ประสานของพวกเราอีก”
เขากดมือของอีกฝ่ายลงโดยตรง
คำพูดนี้ของเขาเท่ากับกำหนดความหมายของเงินก้อนนี้ให้ชัดเจน
นี่คือ “ค่าเลิกรา”
เมื่อรับเงินไปแล้ว ต่อให้เจี่ยจางซื่อจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเรือนสี่ประสานอีกแม้แต่น้อย
จ้าวเหล่าเหนียนเป็นคนหัวไว จะฟังความนัยในคำพูดนี้ไม่ออกได้ยังไง