กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 ความอิจฉาของเหยียนปู้กุ้ย
ยามเย็น เมฆบนขอบฟ้าถูกแสงตะวันย้อมจนแดงฉาน
แต่ในเรือนสี่ประสานเลขที่เก้าสิบห้า กลับคึกคักยิ่งกว่าท้องฟ้ายามนี้เสียอีก
หวังกันซื่อจากคณะกรรมการควบคุมการทหารพาเจ้าหน้าที่หนุ่ม 2 คนมาที่เรือนด้วยตัวเอง
ในมือของเธอยังถือสิ่งของทรงยาวที่ห่อด้วยผ้าแดง ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
เพื่อนบ้านในเรือนเห็นท่าทางเช่นนี้ ต่างก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที
“หวังกันซื่อ นี่มัน...”
เหยียนปู้กุ้ยในฐานะเจ้าหน้าที่ประสานงานของลานหน้า รู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องเข้าไปถามเป็นคนแรก
สวี่ต้าม่าว ซุนต้าลี่ และคนอื่นๆ ต่างยืดคอมองอย่างอยากรู้อยากเห็น