กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 ลูกชายเจ้าสำราญกลับตัวกลับใจ เหยียนเจี่ยเฉิงได้คิดเสียที
เหยียนเจี่ยเฉิงสะดุ้งไปทั้งตัว นึกว่าอาจารย์พูดประชด ความหวังริบหรี่ในใจพลันมอดดับลง
เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “อาจารย์...อาจารย์ไม่ได้คิดจะไล่ผมไปใช่ไหม?”
เขาถามอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ
อาจารย์เฉียนมองท่าทางเซ่อซ่าของเขาแล้วกลอกตาอย่างหงุดหงิด
“คิดว่าที่วันนั้นฉันตีแก เป็นเพราะแกทำให้ฉันโดนน้ำซุปร้อนลวกหรือไง?”
เหยียนเจี่ยเฉิงพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ในสายตาเขา เรื่องนี้มันไม่ชัดเจนอยู่แล้วหรือ?