กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 ยายเฒ่าหูหนวกอยากรับเด็กมาเลี้ยงแล้ว
เงียบกริบ
เงียบราวกับสุสาน
ทันทีที่หวังกันซื่อพูดจบ อากาศทั่วทั้งเรือนสี่ประสานเลขที่เก้าสิบห้าราวกับหยุดนิ่ง
สีหน้าของทุกคนแข็งค้างอยู่ ณ ขณะนั้น ทั้งตกตะลึง งุนงง และไม่อยากเชื่อ
รูม่านตาของอี้จงไห่หดวูบ นิ้วมือที่กำไม้เท้าไว้ซีดขาวลงเล็กน้อยเพราะออกแรงมาก
ความยินดีบนใบหน้าของเหยียนปู้กุ้ยยังไม่ทันเผยออกมาเต็มที่ก็แข็งค้าง ปากอ้าพะงาบ ดูเหมือนเป็ดที่ถูกบีบคอไม่มีผิด
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
สามคำนี้คือคำถามในใจของคนส่วนใหญ่ในเรือนเวลานี้
“เจ้าหน้าที่หวัง!”