กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99 คลุมกระสอบแล้วหักขาหมา!
เฉิงซูไห่เดินตามหลังหลิวไห่จงไปอย่างใจเย็น เว้นระยะห่างกำลังพอดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป
ตอนนี้หลิวไห่จงกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับภาพฝันว่าจะได้ความดีความชอบ จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนตามมา
เขาเดินเชิดหน้าอกผาย แม้แต่ฝีเท้ายังดูเบิกบาน ราวกับเห็นภาพที่ตัวเองได้รับการต้อนรับจากผู้บริหารและคล้องดอกไม้แดงสดไว้บนอกแล้ว
ระหว่างเดิน เขายังพึมพำอย่างตื่นเต้นไม่หยุด
“เฉิงซูไห่ ไอ้เด็กเวร รอฉันไปแจ้งจับแกก่อนเถอะ ดูซิว่าแกจะยังอวดดีได้อีกไหม ยังกล้าใส่นาฬิกาข้อมืออีกหรือ? ถึงตอนนั้นฉันจะทำให้แกได้ใส่กุญแจมือแทน!”