ตอนที่ 30 กวานซื่อจื่อไม่ได้หลอกข้าจริงๆ

ตอนที่ 30 กวานซื่อจื่อไม่ได้หลอกข้าจริงๆ

พอหลูเจ้าหลิงถามออกมา สายตาของทุกคนตรงนั้นก็จับจ้องไปที่กวานหนิงเป็นตาเดียว นี่ก็เป็นเรื่องที่พวกเขาสงสัยที่สุดเหมือนกัน

แต่งบทกวีสี่บทกับบทฉืออีกหนึ่งบทติดกัน คนธรรมดาไม่มีทางทำได้แน่ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป จะต้องทำให้คนทั้งนครซ่างจิงตกตะลึงอย่างแน่นอน

แต่ถ้าบอกว่าเป็นฝีมือของกวานซื่อจื่อ ทุกคนคงต้องตั้งคำถามไว้ก่อนแล้ว

กวานหนิงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ความจริงข้าก็พอมีความรู้ด้านนี้อยู่บ้าง แค่วันนี้โดนบีบเข้าตาจน แถมพอมองภาพต้นเหมยกลางหิมะบนฉากกั้นแล้วเกิดความรู้สึกขึ้นมา ความคิดเลยแล่นพรั่งพรูออกมาน่ะครับ...”

คำอธิบายนี้ก็พอฟังขึ้นอยู่บ้าง

กวานซื่อจื่อเคยแต่งบทกวีมาบ้างจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ก็แต่งในหอนางโลมทั้งนั้น