กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 29 พอหรือยัง
“ยืนหยัดกายาในพงไพรหิมะน้ำแข็ง มิยอมเกลือกกลั้วธุลีหอมเฉกเช่นท้อหลี่ จู่ๆ เพียงชั่วข้ามคืนกลิ่นหอมบริสุทธิ์ก็ขจรขจาย แผ่ซ่านเป็นวสันต์หมื่นลี้ทั่วแผ่นดิน!”
กวานหนิงเปล่งเสียงก้องกังวาน ไม่ติดขัดแม้แต่น้อย เปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจ
“นี่มัน?”
หลูเจ้าหลิงตื่นเต้นขึ้นมาอีกรอบ
“ทั้งบทไม่มีคำว่าเหมยแม้แต่ครึ่งคำ แต่กลับทำให้คนรู้ได้ทันทีว่านี่คือบทกวีชมดอกเหมย ‘มิยอมเกลือกกลั้วธุลีหอมเฉกเช่นท้อหลี่’ สื่อถึงการไม่ยอมให้ความหอมปะปนกับฝุ่นละออง เปรียบได้กับ ‘กลมกลืนไปกับแสง ปรับตัวเข้ากับธุลี’ แต่ดอกเหมยกลับโดดเด่นตัดขาดจากความสามัญทางโลก ดังนั้นคำว่า ‘กลิ่นหอมบริสุทธิ์’ สองคำนี้จึงมีเพียงดอกเหมยเท่านั้นที่คู่ควร ส่วนพวกท้อหลี่หามีส่วนไม่!”
“ยอดเยี่ยมมาก นับเป็นยอดบทกวีชมดอกเหมยอย่างแท้จริง!”