กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 125 เอาละ ข้าเป็นหมา
ไป๋จิ่วตรวจสอบเส้นเรื่อง เส้นเรื่องไม่มีตัวละครนี้เลยนี่นา?
นางเป็นใคร?
อีกทั้งกลิ่นอายบนตัวนางก็ทำให้ไป๋จิ่วขนลุกชัน
ความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนี้…
ในความทรงจำของนาง ดูเหมือนเคยสัมผัสได้ตอนที่เห็นเทพโบราณสองเท้าในฝันนั้นเท่านั้น
หญิงผู้นั้นเอ่ยอย่างสงสัยว่า “เจ้า…เป็นอะไรกันแน่?”
ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงจิตวิญญาณเส้นหนึ่ง ในเวลาอันสั้นก็ไม่อาจมองออกถึงร่างแท้ของไป๋จิ่ว
เฉินซื่อก็เคยกล่าวไว้ ตราบใดที่หลุดพ้นจากช่วงวัยเยาว์ นางเรียนรู้วิธีซ่อนกลิ่นอายแล้ว อีกทั้งมีรูปลักษณ์พรางและเปลือกร่างเป็นเครื่องป้องกัน