0113

⬢⬢⬢

ตอนที่ 113 ยุคทุ่งร้าง

เซียวอวิ๋นเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยเย็นชา "เจ้ายังอายุน้อย คำพูดบางคำพูดไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ และไม่จำเป็นต้อง... รักษาสัจจะ"

ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบๆ

นี่อาจารย์กำลังบอกให้นาง... ตระบัดสัตย์หรือ?

เฉินซื่อคร้านจะสนใจเซียวอวิ๋น เขายื่นมือออกไปสะกิดไป๋จิ่ว "เหลือไว้ให้ข้าบ้าง"

ไป๋จิ่วไม่ได้กินเนื้อจนหมด สุดท้ายก็เหลือไว้ให้เฉินซื่อสองสามคำ

แต่นางก็ยังตอบคำพูดของอาจารย์อย่างว่านอนสอนง่าย "ศิษย์ทราบแล้วเจ้าค่ะอาจารย์"

ทว่าระหว่างคิ้วของเซียวอวิ๋นกลับขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย

สายตาที่จับจ้องเฉินซื่อยิิ่งทวีความเย็นเยียบ