กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตัวประกอบหญิงยุค 70 ลงชนบท (30)
เจียงหว่านหนิงไม่รอให้เขาพูดจบ ก็รีบตัดบททันที
“เพื่อนร่วมชั้น เราเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นกันเท่านั้น และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้ นายรีบกลับไปเถอะ”
พูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วเดินไปทางประตู
ด้านนอกห้องสมุด ลมพัดแรงจัด ฝนก็กระหน่ำไม่หยุด เธอกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะยังตามตื๊อไม่เลิก จึงถอดเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมหัว กัดฟันเตรียมวิ่งฝ่าฝนออกไป
แต่ในจังหวะสำคัญ จู่ ๆ ก็มีร่มคันหนึ่งกางขึ้นเหนือศีรษะเธอ
เธอนึกว่าเป็นผู้ชายคนนั้นอีก จึงหันขวับไปเตรียมด่า แต่กลับเห็นลู่ลี่เย่ยืนยิ้มกลั้นขำอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูดิบเถื่อนและไม่ยอมใครเหมือนเคย
“เพื่อนร่วมชั้น ให้ฉันไปส่งเธอที่หอพักไหม?” ลู่ลี่เย่ถามพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย