กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อย่าส่งเสียงดัง”
เผยจิ่งชวนกดเสียงต่ำ พลางดันหัวของซานจวินออกไปข้างนอก กระโจมมิได้ใหญ่โต อย่าว่าแต่ให้พวกมันทั้งสองเข้ามาเลย ลำพังแค่ซานจวินตัวเดียว ก็ยังมีร่างกายส่วนใหญ่โผล่อยู่ด้านนอกแล้ว
“จงรออยู่ข้างนอกอย่างว่าง่าย หากหิวก็ไปหาของกินเอง”
ซานจวินลู่หูลง จมูกพ่นลมหายใจ ขดตัวอยู่ด้านนอกกระโจมอย่างน่าสงสาร ต้าเฮยรีบยื่นหน้าเข้าไปมองดู เมื่อเห็นว่าซ่งจืออี้มิได้เป็นอะไรกัน ก่อนที่เผยจิ่งชวนจะเอ่ยปากไล่ มันก็รู้ความล่าถอยออกไปอย่างรู้กาลเทศะ
ทว่าซ่งจืออี้ที่หลับสนิทในยามนี้กำลังฝันอยู่ ในความฝันมีหมอกควันลอยล่อง รอบข้างมองเห็นไม่ชัดเจน รู้สึกเพียงข้างหูมีเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจ ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดกำลังพูดคุย ทั้งยังคล้ายมีผู้คนมากมายเหลือเกิน