ตอนที่ 229 คาดเดา

“ย่าห์!”

ด้านหน้ามีเสียงฝือกีบม้าดังแว่วมา มู่ซานโบกมือ บังคับรถม้าเบี่ยงหลบไปด้านข้างเล็กน้อย

คนสองคนที่แต่งกายมิดชิดควบม้าผ่านไป ทว่ากลับส่งเสียง “ฮี้” ดึงม้าหยุดอยู่ด้านหลังไม่ไกล หนึ่งในนั้นหันหัวม้ากลับมาทางพวกเขาทันที พร้อมกับปลดผ้าโพกศีรษะบนใบหน้าตนเองออกระหว่างทาง

ผิงอันดวงตาเป็นประกาย “คือท่านฉู่ขอรับ”

อีกคนก็รู้สึกตัวเช่นกัน เมื่อเข้ามาใกล้ก็กระโจนลงจากหลังม้า ทว่ากลับซวนเซ ดีที่ฉู่ฉางเฟิงยื่นมือไปคว้าไว้ได้ทัน จึงมิต้องล้มคว่ำลงกับพื้น

“พี่สี่ซ่ง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

ซ่งเป่าซีปลดผ้าโพกศีรษะบนใบหน้าออก เขาผอมลงไปมาก แก้มตอบ ใต้ตาเขียวคล้ำ ริมฝีปากซีดขาวลอกเป็นขุย ทั้งยังแห้งแตก รูปร่างที่เคยกำยำกลับแฝงความรู้สึกผอมโซจนกระดูกโปน

“ข้าไม่เป็นไร”