ตอนที่ 226 อดอาหารจนเป็นลม

จัวหม่าตบปากตัวเองเบา ๆ พลางยังคงยิ้มตาหยี “ที่นี่คือเมืองเยียนโจว เมืองเล็ก ๆ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตอนนี้พี่สาวตื่นแล้ว สามารถออกไปเดินเล่นข้างนอกได้นะเจ้าคะ ไม่แน่ว่าอาจจะนึกเรื่องราวแต่ก่อนขึ้นมาได้”

“จริงสิ” จัวหม่านึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “พี่สาวเสี่ยวจือ มีของสิ่งหนึ่ง ข้าคิดว่ามันน่าจะสำคัญกับท่านมาก ตอนที่เพิ่งช่วยท่านกลับมา ในมือท่านกำมันเอาไว้แน่นตลอดเลยเจ้าค่ะ”

นางคลำเอาของสิ่งหนึ่งออกมาจากใต้หมอน แล้วยื่นส่งให้ซ่งจืออี้ “ก็คือสิ่งนี้เจ้าค่ะ”

มันคือหนามแหลมเหล็กด้ามหนึ่ง ยาวราวหนึ่งฝ่ามือ ส่วนด้ามจับเป็นหยกรูปทรงลำไผ่ ส่วนยอดฝังประดับด้วยลูกแก้วหยกเหลืองหนึ่งเม็ด

จัวหม่าเอ่ยว่า “ข้าดูแล้ว คล้ายกับปิ่นปักผมหยก แต่หนามแหลมนี้คมกริบยิ่งนัก ดูไปแล้วก็คล้ายกับยุทธภัณฑ์เช่นกันเจ้าค่ะ”