กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ทราบแล้ว ขอบคุณท่านแม่ทัพ”
ซ่งจืออี้ขานรับคำหนึ่ง ทว่าสายตากลับทอดมองไปยังศัตรูนอกประตูเมือง
นั่นคือกลุ่มทหารม้าที่สวมชุดหนังหนาเตอะ นั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้า ต่างจากใบหน้าอ่อนโยนของชาวฮั่น คิ้วและตาของพวกเขาลึก คมชัด ม่านตาสีอ่อนแฝงความดุร้ายดูดเลือด มือสะบัดแส้ม้า ร้องตะโกน “ฮ่าว ๆ” เต็มไปด้วยการยั่วยุและดูหมิ่น
ซ่งจืออี้เอ่ยถาม “การยั่วยุเช่นนี้ นานเท่าใดจะมีสักครั้งหรือ”
แม่ทัพจงถอนหายใจ “สามวันดีสี่วันไข้ก็มารังควานสักครา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นยามค่ำคืน บางคราวก็ดึกสงัด บางคราวฟ้ายังไม่สาง เหล่าทหารหาญที่ค่ายห้าลี้นอกเมืองต่างตึงเครียดกันถ้วนหน้า ชาวบ้านในเมืองเองก็หวาดผวาไม่สงบสุขอยู่บ่อยครั้ง”
“เพียงมารังควานเท่านั้นหรือ จะเข้าใกล้หรือไม่”