ตอนที่ 192 หัวเราะจนตัวงอ

เผยจิ่งชวนนิ่งเงียบไปนาน นานจนซ่งจืออี้นึกว่าเขาไม่ยินยอม ใครจะรู้ว่าเขาจะเอียงศีรษะมาถามว่า “ต้องรอจนถึงห้าสิบปีจริง ๆ หรือ”

“หืม” ซ่งจืออี้เลิกคิ้ว ยิ้มถามว่า “เช่นนั้นสามีคิดว่ากี่ปีจึงจะเหมาะสมเล่า”

“สี่สิบปีกระมัง” สีหน้าของเขาจริงจัง “ถึงเวลานั้น ถวนถวนก็ยี่สิบแล้ว สมควรรับผิดชอบงานได้ด้วยตนเองเสียที ข้าผู้เป็นท่านพ่อแก่ ๆ ผู้นี้ปล่อยมือเร็วหน่อย ก็ช่วยให้เขาได้ฝึกฝนหาประสบการณ์เร็วขึ้นด้วย”

“ท่านพ่อ จะให้ข้าฝึกฝนหาประสบการณ์อะไรกันหรือขอรับ”

ถวนถวนชะโงกศีรษะออกมาจากด้านหลังฉากกั้น ชี้ไปยังเกล็ดหิมะบนศีรษะ เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ หิมะตกแล้วขอรับ”