ตอนที่ 171 ผ้าพันคอขนสัตว์

ภายในห้องขังที่มืดสลัวและชื้นแฉะ หวังเหล่าอู่ผู้มีโลหิตท่วมกายถูกมัดไว้กับแท่นทรมาน ศีรษะของเขาห้อยตกลงมาอย่างสิ้นแรง ลมหายใจแผ่วบาง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านการทรมานมาอย่างสาหัส

ทว่าสิ่งที่ชวนให้ผู้คนมองดูแล้วหวาดผวาสะท้านใจที่สุด คือข้อมือทั้งสองข้างของเขาที่ถูกมัดไว้ ตรงข้อมือนั้นโลหิตสด ๆ ไหลรินหยดย้อย ซ้ำตรงมือขวายังถูกตัดนิ้วก้อยขาดไปนิ้วหนึ่ง

“หวังเหล่าอู่ วันนี้เจ้าออกไปได้แล้ว”

เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการคนหนึ่งเปิดประตูห้องขัง ก้าวเข้ามาแก้เชือกออก พลางแก้พลางเอ่ยว่า “ล่วงเกินองค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทแล้วยังรักษาชีวิตสุนัขไว้ได้เส้นหนึ่ง นับว่าเจ้าพอมีโชคอยู่บ้าง ออกไปแล้วก็จงประพฤติตัวเป็นคนดีเสีย ภายภาคหน้าอย่าได้ไปล่วงเกินตกไปอยู่ในมือของชนชั้นสูงอีกเล่า”