ตอนที่ 147 เผาเสียเถิด

มีองครักษ์กิเลนทมิฬอยู่ การออกนอกเมืองจึงราบรื่นยิ่ง ซ่งจืออี้ก็รักษาคำมั่นสัญญา เมื่อถึงนอกเมืองก็แก้เชือกมัดให้เฉินเหล่าอู่ ซ้ำยังสั่งให้คนจูงม้าชั้นดีรูปร่างปราดเปรียวมาให้ตัวหนึ่ง

เฉินเหล่าอู่ที่ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ตลอดเวลาจึงค่อยแอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พลิกตัวขึ้นม้า ควบทะยานไปข้างหน้าจนถึงระยะที่ตนคิดว่าปลอดภัยแล้ว จึงหันหลังกลับมาเอ่ยกับซ่งจืออี้ว่า

“พระชายาองค์รัชทายาท เจ้าคำไหนคำนั้น ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่บางทีเจ้าอาจจะไม่รู้ คนอย่างข้าพูดจาไม่เคยถือเป็นจริงเป็นจังได้ เรื่องในวันนี้ เจ้าก็ถือว่าซื้อบทเรียนไปก็แล้วกัน”

เขายิ้มยั่วโทสะ ขาทั้งสองข้างออกแรงหนีบท้องม้า “ย่าห์!”

กู้เหวินเชียนพลิกตัวขึ้นม้าหมายจะไล่ตาม ทว่ากลับถูกซ่งจืออี้รั้งไว้ “ท่านกู้ไม่ต้องรีบร้อน ละครฉากเด็ดยังเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”