ตอนที่ 137 ตื่นขึ้นมา

“ถึงเวลาต้องไปแล้ว...”

ท่ามกลางสุญตา เสียงแหบชราสายหนึ่งพลันดังขึ้น แววตาของเผยจิ่งชวนว่างเปล่าลงในทันใด คล้ายถูกล่อลวงสะกดจิต เดินตรงไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย

“ไปเถิด ตามข้าไป นี่คือชะตาชีวิตของเจ้า เจ้าควรจะจากไปตั้งนานแล้ว...”

“ควรจะจากไปตั้งนานแล้ว...”

เผยจิ่งชวนพึมพำออกมา ความหงุดหงิดกระสับกระส่ายและความเหนื่อยล้าที่มิได้ปรากฏมาเนิ่นนานพลันเอ่อล้นออกมาจากหัวใจ เข้าครอบงำทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เขาคล้ายจะลืมเลือนอะไรกันไป ทว่ากลับนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

จำได้เพียงว่าตนเองนอนซมอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียง มิอาจก้าวออกนอกประตู มิอาจต้องลม ทำได้เพียงแอบมองประกายท้องฟ้าอันสดใสผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างที่เปิดออกเป็นครั้งคราวเท่านั้น