ตอนที่ 133 งานถักโครเชต์

ทั้งที่รู้อยู่ว่าตำหนักบูรพาเป็นดั่งเนื้อหอมที่ใคร ๆ ต่างหมายปอง ทว่าในใจของซ่งจืออี้ก็ยังคงรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง แต่ดอกท้อเหล่านี้ก็มิใช่ว่าเผยจิ่งชวนจงใจกวักมือเรียกหา ยิ่งทำให้นางไม่รู้ว่าจะไประบายโทสะใส่ที่ใด

ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ไฉนตนเองถึงไม่มีดอกท้อบ้างเล่า นางคิดไปคิดมา จากนั้นจึงจูงม้าออกจากวังไป

แน่นอนว่ามิใช่จะไปตามหาดอกท้อเน่าเสียอะไรกัน เพียงแต่นางรู้สึกว่า แทนที่จะมาบั่นทอนจิตใจตนเองกับเรื่องพรรค์นี้ มิสู้ไปสร้างกิจการงานการเสียยังจะดีกว่า

ก็เมื่อสองวันก่อนนี้ หวังกุ้ยฮวาได้ให้คนส่งจดหมายมา บอกว่าพวกสตรีที่พักอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ชนบท ระยะนี้บรรยากาศดูมีบางอย่างพิลึกชอบกล

ซ่งจืออี้พาเสี่ยวซานจื่อออกเดินทาง ครั้นมาถึงคฤหาสน์ชนบท ในลานเรือนมีการตั้งเพิงเอาไว้ รอบเพิงยังขึงผ้ากันฝน ด้านล่างวางขนแกะสีขาวราวหิมะเป็นกลุ่ม ๆ ไว้จนเต็ม